Esra (eindexamenleerling uit vwo 6) ‘Je hebt hier allerlei leerlingen in alle kleuren, soorten en maten. Dat is juist wat het ook zo leuk maakt. Als ik opnieuw die keuze zou moeten maken, zou ik zeker weer voor het Citycollege kiezen.’

Aklilu (vwo 5) ‘Het Citycollege is de school waar veel verschillende soorten nationaliteiten en culturen bij elkaar komen en waar mensen goed met elkaar om kunnen gaan, ook docenten en leerlingen. Ik denk dat dat een prestatie is waar je trots op mag zijn.’

Sevgi (brugklasser) ‘Er wordt heel goed les gegeven, er is geen muur tussen docent en leerling.’

Merve (vwo 5) ‘De sfeer vind ik erg goed op deze school. We zijn allemaal bereid om elkaar te helpen.’

We zijn uiteraard erg blij met deze uitspraken van leerlingen. De invulling van het mentoraat  op onze school draagt zeker bij aan de sfeer en het City-gevoel, waarover deze leerlingen spreken.

Anoeschka de Regt is docent geschiedenis en staatsinrichting, mentor van haar brugklas (1D) en van een V6-groep en verder coördineert ze de schoolreis naar Praag. Zij vertelt over haar invulling van het mentoraat.

Mevrouw de Regt onthoudt en bewaart de gekste dingen. Zo flapt ze zonder twijfel de datum van haar eerste werkdag op het Citycollege eruit: 7 mei 2003. ‘Ja, je bent docent geschiedenis of niet, jaartallen horen erbij.’Het opvallendste voorbeeld van haar bewaardrift is wel dat ze nog een strafwerkblaadje van een oud-mentorleerling van haar heeft. ‘Ik kreeg het verwijderopstel van deze leerling destijds van een collega en moest toen zó lachen om de inhoud, hij had geschreven waarom alle schoolregels  geen betrekking op hem hadden, dat ik heb gezegd dat ik het opstel zou voorlezen op zijn diploma-uitreiking. Dat doet u toch niet, zei hij toen. Maar dit jaar studeert hij hier af en de speech ligt klaar. Verder bewaar ik ook alle kaartjes en lieve woorden die ik van leerlingen heb gekregen door de jaren heen.’

Ze  vult haar taak als mentor dan ook vrij breed in. ‘Ik wil voor de leerlingen alles zijn, behalve een boeman. Een mentor moet een veilige haven in school zijn voor leerlingen, iemand bij wie ze met alles terecht kunnen. Ik hoop ook dat mijn mentorleerlingen A16 (haar lokaal) als een thuis zien.’

Haar mentorgroep omschrijft ze als 'één grote bak aan enthousiasme en leergierigheid'. ‘Zo komen ze binnen, met een verwonderde blik in de ogen, alles is nieuw en groot voor ze.’Dan begint het echt mentorwerk.  ‘Je komt handen tekort. Er wordt gesproken over van alles. Uiteraard praten we over cijfers en docenten, wisselen we leuke en minder leuke verhalen uit. We bespreken hoe je je agenda invult, hoe je omgaat met studieproblemen en vooral hoe je die oplost. Vaak zit ik dan tijdens de huiswerkklas met een clubje van zeven leerlingen rond mijn bureau en werken we samen aan een vak en dat kan nog gezellig zijn ook.’

Hoe creëer je zo’n sfeer? ‘Leerlingen op het Citycollege zijn assertief, ad rem en streetwise. Als docent moet je oprechte belangstelling voor kinderen tonen en durven investeren in een goede band. Onze leerlingen pikken een afstandelijke  en zakelijke houding ook niet. Je moet je dus bloot durven geven. Dat wordt gewaardeerd door onze leerlingen en daar krijg je ook heel wat voor terug. Als je durft te investeren in een hechte band tussen leerling en docent dan gaan ze voor je door het vuur als het erop aankomt. Eigenlijk komt het neer op de volgende uitspraak, die ik eerlijk gezegd heb gejat van een collega, maar deze zin vat precies de band leerling-docent bij ons op school samen: kleine afstand, groot respect.’